Ech, wie se bös

2003

De viefde Echter Revue...

Deze jubileumrevue was wederom een groot succes waarbij we meer dan 2000 bezoekers mochten begroeten. Ons regisseursduo Judith Hover en Paul Niessen heeft zijn best gedaan om van het verhaal van Hans Fredrix en Ron Peters een lopende voorstelling te maken. 'Ech, wie se bös' was de titel, en daarmee lieten we zien dat niet iedereen is zoals hij zich voordoet. Het centrale punt in de revue was 'Café de Revue', het café van het splinternieuwe Multifunctionele Ontmoetings Centrum in de gemeente Echt-Susteren, waar uitbater Wiel en zijn vrouw Annie de meest uiteenlopende persoonlijkheden voorbij zien komen, waarvan later blijkt dat ze toch allemaal anders zijn dan ze in eerste instantie blijken te zijn.
Annie is een groot liefhebster van het levenslied, en tot ongenoegen van Wiel staat de hele dag Frans Bauer op. Wiel is niet zo'n harde werker, en al gelijk in het begin blijkt dat hij een grote fout gemaakt heeft; de zaal is dubbel verhuurd. Aan de Echter Vrouwenbond voor hun 'kienavond tegen de te kleine parkeerplaatsen bij de Aldi' en aan de Stichting Echter Revue voor hun 'tigste' revue. Als blijkt dat het publiek voor het overgrote deel is gekomen voor de Echter Revue druipt Kitty Carré samen met haar helpers Dhr. Verburg en Dhr. Bulté af. Ook de scoutingkids die de kienkaarten uitdelen moeten de aftocht blazen.
Dat het niet makkelijk is om fatsoenlijk personeel te vinden zien we in de eerste scène, Garderobejuffrouw Natasja Delsing van den Aosterberg komt klokslag zeven binnen en geen minuut eerder (want wie betaalt haar die, u soms?), zij vertelt nog wat voor 'fetsoendelikke luuj' allemaal in het café komen. Dat lijkt wel waar te zijn want de eerste gast is mevrouw Minkenberg, een vrouw op leeftijd die haar dagelijkse rondje maakt en aan één stuk doorratelt over haar zoon Robbie die vandaag op bezoek komt met zijn prachtige vrouw, vier kinderen en een ''hiele sjwaone auto mit trèkhaok'.
In scène twee zien we drie 'geslaagde' managers in driedelig kostuum (Jan-Pieter Nijenhuis, Pieter-Jan Huizennije en Jean-Jacques de Valk) het café binnenkomen, deze heren blijken echter niet zo netjes te zijn, het enige waar ze over kunnen praten is 'euver de vôt' en hoe geweldig ze wel niet in bed zijn. Hun streken komen pas helemaal tot een climax als we stiekem kunnen kijken hoe ze gedriëen naar het toilet gaan. Absoluut!
In scène drie maken we kennis met de omhooggevallen eega's van drie voornoemde heren, Henriëtte Huizennije, Antoinette Nijenhuis en Georgette de Valk (alle drie met de nadruk op 'ette'), die na vele jaren weer eens een terug zijn in hun geboortedorp Echt. Bij het bezoek aan de Rieter slaan de drie helemaal door en wordt onthuld dat zij alle drie vroeger tot over hun oren verliefd waren op Wil vanne Rieter, en hoe!!
Het godsvruchtige echtpaar Maan (van Mien) en Mien (van Maan) brengt na de ochtendmis op zondag een kort bezoekje aan café de Revue, ze zijn met de auto want ze wonen 'oppe Slek', en drinken maar één versnapering dan zijn ze tenminste weer op tijd voor de rozenkrans. Eenmaal in de auto op weg naar huis (Maan moet rijden want hij is voor deze ene keer de ROB), zijn ze toch niet zo rooms want na diverse ongevallen en scheldpartijen belanden ze uiteindelijk bij de paters op Lilbosch waar ze voor 48 uur op gedwongen retraite moeten.
In scène vijf zien we in de café Pièr, Henk en Nora vol overgave stuiten over hun EVV-ke, hoe goed ze wel niet zijn, en wat voor een geweldige trainer ze wel niet hebben. Eenmaal op het voetbalveld is het toch niet zo goed gesteld met de voetbalkunsten van de Echter jongens zoals Hakim, Mustafa en Marcel. Uiteindelijk verliezen ze voor eigen publiek met 0-2 en raken Pier, Henk en Nora niet uitgepraat over de erbarmelijke kwaliteiten van de trainer en de 'jong snôtterbelle' van het eerste elftal, nee, dan zij toen ze nog voetbalden, 'weer ginge nog väör edere bal, wirke, wirke en nog es wirke'.
En als u denkt dat alleen volwassenen te maken hebben met op te houden schijn, bij jongeren is dit ook al aanwezig. In scène zes zien we Goedele en haar vriend Rico, Saskia, Tonnie, Rutger, Sandra en Daan op hun hangplek (niks minder es de container biej 't spoar) waar ze vooral bezig zijn met hun mobieltjes en daarbij horende problemen. Wanneer het echter aankomt op het aanbrengen van een navelpiercing (ER?) blijkt dat de mond van stoere Rico eigenlijk veel groter is dan zijn hartje. (Life sucks!)
Tijdens de hele revue zit aan een hoekje van de bar een stille man, Henkie, hij is eigenlijk maar een 'zielig menke', maar stille wateren..... Zijn doel is om ooit Prins carnaval van de Aester te worden, eenmaal thuis op zijn slaapkamer groeit Henkie onder aanmoediging van zijn alter ego uit tot Henk den Ieerste, Prins van Ophaove. Want hij wil eerst in een kleiner dorpje beginnen.....
In de slotscène zien we dat zelfs mevrouw Minkenberg niet is wat ze eigenlijk is. Twee verpleegsters (Florence Nagtegaal en Yvonne Dercks) zijn op zoek naar een van hun patienten. want eigenlijk is mevrouw Minkenberg zo dement als een deur, en haar zoon Robbie is al jaren geleden bij een zwaar auto-ongeluk om het leven gekomen, en kan dus helemaal niet meer op bezoek komen. 'Eigelik weit ich hielemaol niks mieer'.
Zo dat was dus weer een revue met een lach maar zeker ook met een traan (doen we ons nieuwe logo eer aan). In de zeer beknopte samenvatting hierboven mist u de liedjes en de daarbij horende dansen. Deze laten zich echter moeilijk door een paar woorden samenvatten, voor de liedjes en de muziek kunt u natuurlijk altijd de CD aanschaffen, maar als u de dansgroep in actie wilt zien moet u toch echt in 2005 (weer) komen kijken naar de alweer zesde Echter Revue (hopelijk in een reëel Multifunctioneel Ontmoetings Centrum), alhoewel de sfeer in ons eerste eigen 'Echter Revue Theater' aan de palmbrugweg zeer goed was, en zeker na de voorstellingen in het Revue café (niet te verwarren met café de Revue) waar er onder het genot van een glaasje nog met de artiesten nagepraat kon worden over de activiteiten op en rond het podium.

Lijst van medewerkers

Ech, wie se bös

Sponsoren

Ech, wie se bös